Tip

พ่อควรสัมพันธ์กับลูกให้มากขึ้น

อาจเป็นเพาะพ่อส่วนใหญ่มีเวลาสัมพันธ์กับลูกน้อย เด็กจึงจดจำช่วงเวลาที่สนุกกับพ่อได้ดีไปจนโต ลูกชายคนโตของผมยังจำเหตุการณ์เมื่อหลายสิบปีก่อนได้ดี ทั้งๆ ที่เป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่สุดซึ่งผมก็ลืมไปหมดแล้ว เขายังจำได้ว่าเคยไปเที่ยวทะเล เล่นเรือ สนุกกับผม หรือขนมที่แวะกินกับผมตอนกลับจากไปเดินเล่นนั้นอร่อยมาก"

บทบาทของพ่อในครอบครัวมักจะถูกให้ทำหน้าที่ดุลูก ถ้าพ่อซึ่งปกติลูกไม่ค่อยจะได้เห็นหน้าอยู่แล้วต้องตีหน้ายักษ์ดุลูกทุกครั้งที่เจอกัน เด็กก็คงเห็นพ่อเป็นศัตรูและมีท่าทีต่อต้าน เด็กที่มีอารมณ์ไม่ค่อยปกติส่วนใหญ่ไม่มีภาพพจน์ที่ดีของพ่อ ในทางตรงกันข้ามเด็กที่มีพ่อซึ่งเคร่งครัดเกินไป แก่วิชายิ่งกว่าคุณแม่อาจเติบโตเป็นอัจฉริยบุคคลหรือวีรบุรุษในอนาคต แต่เมื่ออ่านประวัติของมหาบุรุษทั้งหลายแล้ว รู้สึกว่าจะมีเรื่องบกพร่อยทางด้านอุปนิสัยอยู่มาก

อีกด้านหนึ่ง มีพ่อจำนวนไม่น้อยที่ขี้เกียจหลังยาว ขี้เมา กลัวเมีย และไม่สนใจอบรมสั่งสอนลูกเลย เด็กที่มีพ่อแบบนี้มักจะกลายเป็นคนดื้อรั้นและประพฤติผิดเมื่อโตขึ้น

ผมคิดว่าผู้ที่มีบทบาทสำคัญที่สุดในการอบรมสั่งสอนลูกคือแม่ แต่ไม่ได้หมายความว่า พ่อควรปล่อยให้แม่รับผิดชอบในเรื่องนี้แต่ผู้เดียว พ่อต้องเป็นผู้ช่วยที่ดีของแม่ บทบาทของพ่อในด้านการให้การศึกษาของครอบครัวควรเป็นเช่นนี้ไม่ใช่หรือ บรรยากาศของครอบครัวที่ราบรื่นเป็นสุขนั้น แม่สร้างคนเดียวไม่ได้แน่

วันก่อนผมนั่งอยู่ในรถไฟ เจอพ่อแม่ลูก 3 คน ดูเหมือนกำลังเดินทางไปเที่ยวไหนสักแห่ง เด็กผู้หญิงอายุประมาณ 8 ขวบ กำลังโต้ปัญหาเชาวน์กับพ่อของแกอย่างน่าสนุก ผมนั่งฟังสองพ่อลูกโต้กันอย่างไร้สาระไปเรื่อย ๆ ลูกสาวถามว่า "ปาป้า หมากฝรั่งสิบอันคืออะไรเอ่ย" พ่อตอบว่า "อ๋อ หมากฝรั่งสิบอันก็ "เกาะกวม" น่ะซี อยากไปจัง" (คำว่า "เกาะกวม" ในภาษาญี่ปุ่นออกเสียงว่า "กัมโท" ซึ่งจะให้แปลว่าหมากฝรั่งสิบอันก็ได้ ก้ม=หมากฝรั่ง โท=สิบ...ผู้แปล) ผู้เป็นแม่นั่งอ่านนิตยสารอยู่ข้างๆ ทำท่าไม่สนใจ ผมเข้าใจว่าแม่คงไม่อยากเข้าไปยุ่มย่ามขัดขวางความสัมพันธ์อันดีของสองพ่อลูกในตอนนี้ จึงปล่อยให้สองคนคุยกันตามสบาย ผมคิดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้โตขึ้นจะต้องเป็นสตรีที่ดีเลิศ

เรื่องที่ผู้ใหญ่คิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระ กลับเป็นเรื่องสนุกอย่างยิ่งสำหรับเด็กเด็กจะเติบโตขึ้นมาเป็นคนดีได้ภายในครอบครัวที่มีแม่เป็นผู้นำและพ่อเป็นผู้ช่วยที่ดีในการเลี้ยงลูกเท่านั้น แทนที่จะพูดว่า "งานยุ่ง เหนื่อยเหลือเกิน" คุณพ่อน่าจะสร้างความสัมพันธ์กับลูกให้มากขึ้น

บทความจากหนังสือ : รอให้ถึงอนุบาลก็สายเสียแล้ว
เขียนโดย :มาซารุ อิบุกะ
แปล/เรียบเรียง : ธีระ สุมิตร/พรอนงค์ นิยมค้า
สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน


	พ่อควรสัมพันธ์กับลูกให้มากขึ้น อาจเป็นเพาะพ่อส่วนใหญ่มีเวลาสัมพันธ์กับลูกน้อย เด็กจึงจดจำช่วงเวลาที่สนุกกับพ่อได้ดีไปจนโต ลูกชายคนโตของผมยังจำเหตุการณ์เมื่อหลายสิบปีก่อนได้ดี ทั้งๆ ที่เป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่สุดซึ่งผมก็ลืมไปหมดแล้ว เขายังจำได้ว่าเคยไปเที่ยวทะเล เล่นเรือ สนุกกับผม หรือขนมที่แวะกินกับผมตอนกลับจากไปเดินเล่นนั้นอร่อยมาก" บทบาทของพ่อในครอบครัวมักจะถูกให้ทำหน้าที่ดุลูก ถ้าพ่อซึ่งปกติลูกไม่ค่อยจะได้เห็นหน้าอยู่แล้วต้องตีหน้ายักษ์ดุลูกทุกครั้งที่เจอกัน เด็กก็คงเห็นพ่อเป็นศัตรูและมีท่าทีต่อต้าน เด็กที่มีอารมณ์ไม่ค่อยปกติส่วนใหญ่ไม่มีภาพพจน์ที่ดีของพ่อ ในทางตรงกันข้ามเด็กที่มีพ่อซึ่งเคร่งครัดเกินไป แก่วิชายิ่งกว่าคุณแม่อาจเติบโตเป็นอัจฉริยบุคคลหรือวีรบุรุษในอนาคต แต่เมื่ออ่านประวัติของมหาบุรุษทั้งหลายแล้ว รู้สึกว่าจะมีเรื่องบกพร่อยทางด้านอุปนิสัยอยู่มาก อีกด้านหนึ่ง มีพ่อจำนวนไม่น้อยที่ขี้เกียจหลังยาว ขี้เมา กลัวเมีย และไม่สนใจอบรมสั่งสอนลูกเลย เด็กที่มีพ่อแบบนี้มักจะกลายเป็นคนดื้อรั้นและประพฤติผิดเมื่อโตขึ้น ผมคิดว่าผู้ที่มีบทบาทสำคัญที่สุดในการอบรมสั่งสอนลูกคือแม่ แต่ไม่ได้หมายความว่า พ่อควรปล่อยให้แม่รับผิดชอบในเรื่องนี้แต่ผู้เดียว พ่อต้องเป็นผู้ช่วยที่ดีของแม่ บทบาทของพ่อในด้านการให้การศึกษาของครอบครัวควรเป็นเช่นนี้ไม่ใช่หรือ บรรยากาศของครอบครัวที่ราบรื่นเป็นสุขนั้น แม่สร้างคนเดียวไม่ได้แน่ วันก่อนผมนั่งอยู่ในรถไฟ เจอพ่อแม่ลูก 3 คน ดูเหมือนกำลังเดินทางไปเที่ยวไหนสักแห่ง เด็กผู้หญิงอายุประมาณ 8 ขวบ กำลังโต้ปัญหาเชาวน์กับพ่อของแกอย่างน่าสนุก ผมนั่งฟังสองพ่อลูกโต้กันอย่างไร้สาระไปเรื่อย ๆ ลูกสาวถามว่า "ปาป้า หมากฝรั่งสิบอันคืออะไรเอ่ย" พ่อตอบว่า "อ๋อ หมากฝรั่งสิบอันก็ "เกาะกวม" น่ะซี อยากไปจัง" (คำว่า "เกาะกวม" ในภาษาญี่ปุ่นออกเสียงว่า "กัมโท" ซึ่งจะให้แปลว่าหมากฝรั่งสิบอันก็ได้ ก้ม=หมากฝรั่ง โท=สิบ...ผู้แปล) ผู้เป็นแม่นั่งอ่านนิตยสารอยู่ข้างๆ ทำท่าไม่สนใจ ผมเข้าใจว่าแม่คงไม่อยากเข้าไปยุ่มย่ามขัดขวางความสัมพันธ์อันดีของสองพ่อลูกในตอนนี้ จึงปล่อยให้สองคนคุยกันตามสบาย ผมคิดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้โตขึ้นจะต้องเป็นสตรีที่ดีเลิศ เรื่องที่ผู้ใหญ่คิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระ กลับเป็นเรื่องสนุกอย่างยิ่งสำหรับเด็กเด็กจะเติบโตขึ้นมาเป็นคนดีได้ภายในครอบครัวที่มีแม่เป็นผู้นำและพ่อเป็นผู้ช่วยที่ดีในการเลี้ยงลูกเท่านั้น แทนที่จะพูดว่า "งานยุ่ง เหนื่อยเหลือเกิน" คุณพ่อน่าจะสร้างความสัมพันธ์กับลูกให้มากขึ้น บทความจากหนังสือ : รอให้ถึงอนุบาลก็สายเสียแล้ว เขียนโดย :มาซารุ อิบุกะ แปล/เรียบเรียง : ธีระ สุมิตร/พรอนงค์ นิยมค้า สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน